“Je moet met mij niet inzitten. Ik heb een mooi leven gehad.” Op zijn manier heeft Roland Lebuf (88) woensdag in beperkte kring afscheid genomen van het leven.

Roland Lebuf was een begrip in de sportjournalistiek. Jarenlang volgde hij voor Vooruit, later De Morgen en daarna Het Nieuwsblad zijn twee passies: voetbal en boksen. Zelfs lang na zijn pensioengerechtigde leeftijd schreef Roland er nog over en bleef hij ook mee naar het buitenland gaan. Terugblikkend glimlachte Roland: “Wie kan zeggen dat hij in alle hoofdsteden van Europa geweest is, overal lekker heeft kunnen eten en nooit heeft moeten betalen?”

Maar bovenal was Roland Lebuf de geestelijke vader van de Vlaamse Reus. Toen hij destijds secretaris werd van VBS, lag het idee op tafel om de trofee op te doeken. Roland stelde toen zijn veto. Geen Vlaamse Reus meer, geen functie als secretaris.
Drie decennia lang zou Roland Lebuf de drijvende kracht achter de Vlaamse Reus zijn. Tot zijn gezondheid het niet meer toeliet.
Toen de Vlaamse Reus in 2024 een doorstart maakte en Roland in zijn Gent onder luid applaus werd bedankt voor zijn enorme inzet al die jaren, sprak hij: “Wat ben ik blij dat mijn kindje nog leeft.”

Legendarisch waren zijn vele lachsalvo’s, waarbij Roland met zijn accent iedereen graag liet merken dat zijn roots in Gent lagen. In elke perszaal van het voetbal kennen ze tot op vandaag ‘diene Genteneire’, die na zijn pensioen zijn sympathie voor KAA Gent niet wegstak en ook de clubslogan ‘nie neute, nie pleuje’ in de praktijk voluit toonde.

Roland was op zijn manier een voorbeeld voor velen. Steeds toegewijd. In zijn rol bij VBS en als bestuurder bij Sportspress. Als syndicus in de Gentse perszaal. Als collega-journalist. Als mens. Het hart altijd op de juiste plaats.

Onze gedachten gaan bij deze ook uit naar Roland zijn familie en vrienden, die hem de voorbije dagen bijstonden.

Adieu Roland.

En bedankt voor al die fijne momenten.